آره شاید خودمم باورم نمی‌شه دارم درباره این موضوع حرف می‌زنم اما این موضوع ولی و اما دارد.
خودم اون موقع‌ها فکر می‌کردم این دیگه چه وضعشه، این عاشق اون، این یکی عاشق اون یکی، چقدر مسخره و مضحک. اما این مثلث عشقی حساب و کتاب هم داره و بین دو اثر گرگ و میش (Twilight) و خاطرات خون‌آشام (The Vampire Diaries) یک دنیا فاصله حرفه‌ای کاری قرار داره. و این چیزیه که می‌تونه یه نوجوان و جوان رو به خودش جذب کنه.
مثلث تا چندضلعی:
مثلث عشقی (مدل ساده و کلیشه‌ای)
الف، ب را می‌خواهد.
ب بین الف و ج گیر کرده.
این مدل:
خطیه،
پیش‌بینی‌پذیره،
بعد از چند بار تکرار، فرسوده می‌شود.
مثل نمونه فاجعه گرگ و میش (Twilight).
اما مدل حرفه‌ای و حساب‌شده‌ای هم هست: چندضلعی عشقی.
هر شخصیت، هم «میل» دارد، هم «اثر» می‌گذارد.
رابطه‌ها یکدیگر را تغییر می‌دهند، نه فقط تزئین می‌کنند. یعنی:
هر رابطه، حداقل روی دو رابطه‌ی دیگر فشار می‌آورد.
یک چندضلعی عشقی واقعی یعنی:
حداقل ۴ شخصیت،
حداقل ۳ نوع رابطه‌ی متفاوت (عشق، وفاداری، رقابت، دشمنی…)،
و مهم‌تر از همه: وابستگی تصمیم‌ها به هم.
هر گره (شخصیت) سه چیز دارد:
۱. میل عاطفی - چه کسی را می‌خواهد؟
۲. نیاز روانی - چرا او را می‌خواهد؟ (امنیت؟ هیجان؟ رهایی؟)
۳. تضاد - این انتخاب چه چیزی را خراب می‌کند؟
اگر این سه تا برای هر شخصیت تعریف نشود، شبکه فرو می‌ریزد.
یک اصل طلایی و حیاتی برای ساختن درام وجود دارد:
هر رابطه باید یک رابطه‌ی دیگر را خراب کند.
تازه فقط این شروعشه و باید به حرکت در بیاد. یعنی:
رابطه‌ها تغییر می‌کنند،
نقش‌ها عوض می‌شوند،
دشمن می‌تواند معشوق شود،
معشوق می‌تواند تهدید شود.
بدون پیوند با هسته‌ی مرکزی، این سیستم کار نمی‌کند.
آره در ظاهر خیلی گنگ و پیچیده به نظر میاد، پس بذارید مثال بزنم.
در سریال خاطرات خون‌آشام (The Vampire Diaries)
یک شخصیت مرکزی یعنی دختره (النا)، دو تا چیز که می‌خواد: «عشق و امنیت».
یک نفر که «امن‌تر» است داداش کوچیک‌تر (استفن)،
یک نفر که «خطرناک‌تر اما جذاب‌تر» است که داداش بزرگ‌تر می‌شه (دیمن).
اما این فقط سطح اول است.
این‌ها فقط «آدم» نیستند، «گزینه‌ی هویتی» هستند.
النا فقط بین دو نفر انتخاب نمی‌کند، بین دو «نوع بودن» انتخاب می‌کند:
با استفن → نسخه‌ی اخلاقی، کنترل‌شده، امن
با دیمن → نسخه‌ی رها، خطرناک، غریزی
یعنی: انتخاب عاشقانه = انتخاب اینکه «چه کسی بشوم».
خطوط فشار واقعی
خط ۱: عشق ↔️ اخلاق
خط ۲: گذشته ↔️ حال
خط ۳: میل ↔️ تهدید
این دیگر مثلث نیست، بلکه یک سیستم است که در آن هر نزدیکی احساسی، یک تغییر هویتی ایجاد می‌کند و هر تغییر هویتی، تعادل کل شبکه را به‌هم می‌زند.
حالا کی گفته رابطه فقط عشقه؟ اینجاست که درام‌های قوی‌تر شکل می‌گیره.
در سریال گرگ نوجوان (Teen Wolf) سیستم حرفه‌ای‌تری ظاهر می‌شود. چندضلعی مبتنی بر «وفاداری» نه فقط عشق.
گروه اصلی:
اسکات → میل به حفاظت + انسان‌ماندن
آلیسون → میل به عشق + وظیفه خانوادگی
استایلز → میل به وفاداری + ترس از جا ماندن
درک → میل به بقا + بی‌اعتمادی
اینجا شبکه بر پایه‌ی «گروه» ساخته شده، نه فقط رابطه‌ی دونفره.
دلیلی انتخاب من برای توضیح این دو سریال، ساده بودن و نمونه نسبتاً خوب بودنشون بود. این سیستم چندضلعی در پیچیده‌ترین حالت خودش به سریال بازی تاج و تخت (Game of Thrones) می‌رسه، جایی که یک شاهکار واقعی شکل می‌گیره.
یه روش خیلی ساده و حداقلی وجود داره که ببینید اصلاً ارزش داره روابط یک داستان رو بررسی کرد یا نه:
اگر آخر داستان گفتید «من که نفهمیدم کی به کی بود»، نویسنده خراب کرده.
ولی اگه خودتونو جای شخصیت گذاشتید، این سیستم اثرش رو گذاشته.
احسان شناسا
احسان شناسادیدگاهها
۰ دیدگاههنوز دیدگاهی منتشر نشده است؛ نخستین نفر باشید.